عرفی شیرازی | غزلها | غزل شماره ۸۰

رسید مژده‌ای و قاصد مقیم خرگه ماست که بر گزیده توفیق، جان آگه ماست کسی که چاه ملامت به راه می‌کندی به ریسمان خود اکنون فتاده در چه ماست ز شیخ شهر شنو درس و علم ما آموز که هر چه رد مشایخ بود موجه ماست خروش و ولوله عالمان شهرآشوب گناه حوصله تنگ ظرف بی‌ته ماست ز طرف درگه دارا نتیجه‌ای مطلب که آستانه جانان دل مرفه ماست مقیم شهپر عنقاست محمل عشاق از این چه باک که صد کوه فتنه در ره ماست مباش عمزده عرفی که زلف قامت دوست جزای همت عالی و دست کوته ماست