عرفی شیرازی | غزلها | غزل شماره ۶۲

گر نوش وفا قحط شود، نیش کفاف است امروز که مرهم نبود ریش کفاف است گر سلطنت دنیی و دین جمع نکردیم پیشانی شاه و دل درویش کفاف است بی‌سلسله جنبان ستم چرخ بجستند پیرانه ستم گر نکند خویش کفاف است آن را که در گنج سعادت بگشایند تشویش ستم‌های کم و بیش کفاف است در منجله عشق سر انگشت فرو بر گر شهد میسر نشود نیش کفاف است عرفی به ره تجربه زین پس بنشینند محنت زده را واقعه پیش کفاف است