عرفی شیرازی | غزلها | غزل شماره ۴۹۲

نالنده‌ام ز درد مگر بلبلم جوشنده‌ام به حسن مگر شبنم گلم گر نه قیامتم ز چه لبریز فتنه‌ام ور نه ندامتم ز چه عین ناملم دل موج خیز درد و جبین صاف از گره دریای اضطرابم و کوه تحملم ای مدعی بمیر که از تکیه رضا منت فروش دوش و کنار توکلم عرفی خموش یی بگزینم که در بهار گل بیندم به باغ و نداند که بلبلم