عرفی شیرازی | غزلها | غزل شماره ۴۵۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل و جان بردگی بودند و من افسانهشان کردم چراغ خانقاه شیخ و آتش خانهشان کردم ز بیم هجر و امید وصال آشفته دل بودم ز حیرت آشنا گشتم، ز خود بیگانهشان کردم ز سوز مهوشان درد چندان سوختم خود را که بر شمع مزار خویش پروانهشان کردم سبوها دوش در مستی شکستم، لیک یک یک را دگر بر چیدم و بوسیدم و پیمانهشان کردم به بزم بیغمان دوشینه بودم میهمان، عرفی ز بس کز بهر دل بگریستم دیوانهشان کردم