عرفی شیرازی | غزلها | غزل شماره ۳۴۶

گشتم اندر دل خوبان، همه خوبان خودند همه دل در شکن زلف پریشان خودند بس که پیمان شکنی در دلشان جا کرده است بسته پیمان به خود و آفت پیمان خودند گه در اندیشه خود و گاه در آئینه ما دیده بر صورت خود دوخته، حیران خودند شیوه ناز و نیاز خود و ما برده ز یاد بلبل باغ خود و ورد گلستان خودند نی سبکدستی مهمان، نی مگس ران ادب همه حلوای‌تر و مگس خوان خودند لب نوشین بمکید و دل مردم بگزید نیشتر زار کسان و شکرستان خودند عالمی کشته به بی‌مهری و با خویش به مهر همه سرمایه بی‌دردی و درمان خودند جان ارباب وفا خاک شد اندر کف دوست بس که سرگرم نوازشگری خوان خودند کی به ایمان کسی‌شان نظر افتد عرفی همه آئینه به کف دشمن ایمان خودند