عرفی شیرازی | غزلها | غزل شماره ۲۸۶

گفتگو عین صداع است، ار چه سر گوشی بود بعد حیرت مایه آرام خاموشی بود باده حکمت کشیدم، نشئه غفلت فزود در مزاج من خودی داروی بیهوشی بود ماند اندر چون مسیحا بوددر اعجاز دم هر که او با آفتابش میل همدوشی بود گر غرورت می‌دهد ره، تقوی میخانه گیر ای بسا تقوی که گردانی فراموشی بود تا نبندی لب، نگردد صاف، عرفی، ذائقه باده پالای شراب راز، خاموشی بود