عراقی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲

با شمع روی خوبان پروانه‌ای چه سنجد؟ با تاب موی جانان دیوانه‌ای چه سنجد؟ در کوی عشقبازان صد جای جوی نیرزد تن خود چه قیمت آرد؟ ویرانه‌ای چه سنجد؟ با عاشقان شیدا، سلطان کجا برآید؟ در پیش آشنایان بیگانه‌ای چه سنجد؟ در رزم پاکبازان عالم چه قدر دارد؟ در بزم بحر نوشان پیمانه‌ای چه سنجد؟ از صدهزار خرمن یک دانه است عالم با صدهزار عالم پس دانه‌ای چه سنجد؟ چون عشق در دل آمد، آنجا خرد نیامد چون شاه رخ نماید فرزانه‌ای چه سنجد؟ گرچه عراقی، از عشق، فرزانه جهان شد آنجا که این حدیث است افسانه‌ای چه سنجد؟