عراقی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۹

فمالی لم اطا سبع الطباقی و لم اصعد علی اعلی المراقی چرا خربنده دجال باشم؟ چو کردم با مسیحا هم وثاقی علی اعلی المعارج و المعالی مطاء المجد اوحی کالتراق به از هشتم بهشت آید مرا جای ورای این رواق هفت طاقی و انی لم اصرح باتحاد ولکن ان فنیت اکون باق مگو: من او و او من، نیک می‌دان که او را خود نباشد جفت و طاقی و کیف تبین فی ثیار بحر قطیرات جرین من السواق مکن فاش این سخن‌ها همچو حلاج بیاویزندت از دار، ای عراقی