عراقی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۳۸

در بزم قلندران قلاش بنشین و شراب نوش و خوش باش تا ذوق می‌و خمار یابی باید که شوی تو نیز قلاش در صومعه چند خود پرستی؟ رو باده‌پرست شو چو اوباش در جام جهان‌نمای می‌بین سر دو جهان، ولی مکن فاش ور خود نظری کنی به ساقی سرمست شوی ز چشم رعناش جز نقش نگار هر چه بینی از لوح ضمیر پاک بخراش باشد که ببینی، ای عراقی، در نقش وجود خویش نقاش