عراقی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۹

از باده عشق شد مگر گوهر ما؟ آمد به فغان ز دست ما ساغر ما از بسکه همی خوریم می‌را بر می ما درسر می‌شدیم و می‌در سر ما