عراقی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۷۶

یاری که نکو بخشد و بد بخشاید گر ناز کند و گر نوازد شاید روی تو نکوست، من بدانم خوشدل کز روی نکو به جز نکویی ناید