عرابة

عرابة. [ ع َ / ع ِ ب َ ] (ع اِ) فحش . ◄ بدگوئی . (منتهی الارب ). ◄ اسم است اعراب را. (آنندراج ) (منتهی الارب ). ◄ فحش دهنده . (اقرب الموارد). ج، عرابات .

عرابة. [ ع َرْ را ب َ ] (اِخ ) عرابة طبی از اعمال عکا به ساحل شام است . (معجم البلدان ).

عرابه . [ ع َرْ را ب َ / ب ِ ] (اِ) ارابه . وسیله ٔ نقلیه ٔ ساده که با چرخ حرکت کند. عرابه ٔ مصریان شامل صندوقی بود که بر تیره ای از چوب یا آهن قرار داشت . چرخهایش نیز مانند چرخهای حالیه تیره دار نبود بلکه قطعه چوبی را مدور میکردند استوانه شکل نظیرقسمتی از تنه ٔ درخت و بجای چرخ استعمال مینمودند. ودر زمان سلف نه تنها برای جنگ بلکه برای مقاصدی استعمال میشد مثلاً در بازیهای یونانیان و رومیان نیز استعمال میشد و اولین دفعه که در کتاب مقدس نام عرابه برده شده است در حکایت یوسف است پس از آن درباره ٔ خروج بنی اسرائیل از مصر است و نخستین کس که آن را در عساکر اسرائیل داخل نمود داود بود و سلیمان را نیز عرابه بود و شهرهای حصارداری برای آنها مقرر داشت از آن پس یکی از ملزومات عسکریه گردید و آنچه از آیات کتاب مقدس مستفاد میشود اسب عرابه و خود عرابه را از مصر می آوردند اما عرابه ٔ مصری دارای نشیمن گاه بود بهیئت نیم دائره متشکل و از پائین بر زبر چوبی که در طرفینش دارای دو چرخ بود قرار داشت و این عرابه ها را ازآهن نیز درست میکردند و سطح آن از ریسمان مشبک ترتیب میافت و چوبی طویل از جلو عرابه امتداد یافته بود که باسبان میپیوست و جعبه کمان و ترکش را نیز در پهلوی عرابه میساختند. عرابه های آسوریان نیز بر همین شکل بود و گاهی اوقات سه اسب به عرابه می بستند. رؤسای عرابه ها صاحبان رتبه و درجه ٔ عالی بودند. (از قاموس کتاب مقدس ). و رجوع به ارابه در این لغت نامه شود.