عذرخواه

عذرخواه . [ ع ُ خوا / خا] (نف مرکب ) پوزش خواه . که معذرت خواهد : همه پیش کاووس شاه آمدند جگرخسته و عذرخواه آمدند. فردوسی . اشک من چون زبان خونین هم حیلت عذرخواه میگوید. خاقانی . فرستادش به دست عذرخواهان چنان نزلی که باشد رسم شاهان . نظامی . به مهلت ز شب عذرخواه آمدم ز میدان سوی خوابگاه آمدم . نظامی . جرم دل عذرخواه من چیست جز دوستیت گناه من چیست . نظامی . آنچه من دادمش بهم پیوست پیشم آورد و عذرخواه نشست . نظامی . عذرخواه عقل کل و جان توئی جان جان و تابش مرجان توئی . مولوی . نیامد بدین در کسی عذرخواه که سیل ندامت نشستی گناه . سعدی (بوستان ). عذرخواهان را خطا کاری ببخش زینهاری را بجان ده زینهار. سعدی . هنوز ار سر صلح داری چه بیم دَرِ عذرخواهان نبندد کریم . سعدی (بوستان ). گرم ترانه ٔ چنگ و صبوح نیست چه باک نوای من به سحر آه عذرخواه من است . حافظ.