عدیم
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عدیم . [ ع َ ] (ع ص ) گول . ◄ دیوانه . ◄ نیازمند. درویش . (منتهی الارب ). ج، عُدماء. ◄ معدوم . (ناظم الاطباء). ◄ گاه بمنزله ٔ کلمه ٔ نفی است که بر سر اسم معرف به الف و لام درآید و آن را منفی سازد و در حقیقت نوعی صفت مرکب درست کند چون عدیم الخیر، بی خیر. ♦ عدیم الحرکة ؛ بی حرکت . ♦ عدیم الرائحة ؛ بی بو. ♦ عدیم الرأس ؛ بی سر. ♦ عدیم الطعم ؛ بی مزه . ♦ عدیم الفضل ؛ بی خرد. ♦ عدیم المثال ؛ بی مثال . بی مانند. ♦ عدیم المثل ؛ بی مثل . بی مانند. ♦ عدیم النظیر ؛بی نظیر. ♦ عدیم الوفاء ؛ بی وفا.