عثمی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عثمی . [ ع َ می ی ] (اِخ ) ابوالحسن مفضل بن عمیربن عثم بن منتجعبن عمیربن منتجعبن صخربن هندبن ریاح بن عبیدبن عوف بن حرام العثمی . مروزی است . از شاذان بن فیاض و حفص بن عمرالحوض و علی بن حجر و جز آنها روایت کند و از وی عبدالرحمن بن فتح السراج و جز آنان روایت کند. وی به سال ٢٧٥ هَ . ق . به شاش درگذشت . (از اللباب ج ٢ ص ١٢٢).
عثمی . [ ع ُ می ی ] (اِخ ) عبدالعزیزبن بدربن زیدبن معاویةبن حسام بن اسعدبن ودیعةبن مبذول بن عدی بن عثم بن الربیعة العثمی منسوب به عثم بن ربیعةبن رشدبن قیس بن جهنیه . بطنی از جهنیةبن زید است . وی از وافدین بر پیغمبر است نام او عبدالعزی بوده رسول (ص ) آن را تغییر داد. (از اللباب ج ٢ ص ١٢٣).