عتعت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عتعت . [ ع َ ع َ ] (ع اِ) بزغاله ٔ نر. (اقرب الموارد) ◄ (ص ) سخت توانا. (اقرب الموارد) (منتهی الارب ). مرد درازبالا تمام اندام . ◄ مرد دراز مضطرب خلقت .(اقرب الموارد) (منتهی الارب ). ◄ (اِ) کلمه ای است که بدان بزغاله را خوانند. (منتهی الارب ).
عتعت . [ ع ُ ع ُ ] (ع ص، اِ) رجوع به عَتعَت شود به همه ٔ معانی آن .