عترت

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

عترت . [ ع ِرَ ] (ع اِ) عترة. خویشاوندان و اقارب : ما بر اثر عترت پیغمبر خویشیم اولاد زنا بر اثر رأی و هوی اند. ناصرخسرو. پیش خدای نیست شفیعم مگر رسول دارم شفیع پیش رسول آل و عترتش . ناصرخسرو. و فرزندان و عترت او را خوار و حقیر دارند. (تاریخ قم ).

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

آل، اولاد، ذریه، سلاله، فرزند اقارب، اقوام، خویشاوندان، نزدیکان