عبید زاکانی | عشاق‌نامه | بخش ۹ - غزل همام

بدیدم چشم مستت رفتم از دست گوام دایر دلی گویائی هست؟ دلم خود رفت و میترسم که روزی به مهرت هم نسی خوش کامم اج دست؟ بب زندگی این خوش عبارت لوانت لاوه نج من ذبل و کان بست؟ دمی بر عاشق خود مهربان شو کج‌ای مهروانی کسب اومی کست؟ اگر روزی ببینم روی خوبت به جم شهر اندر واسر زبان دست؟ ز عشقت گر همام از جان برآید مواجش کان یوان بمرد و وارست؟ به گوش خاوا کنی پشتش بوینی به بویت خسته بی‌جهنامه سرمست