عبید زاکانی | عشاق‌نامه | بخش ۲۹ - تمامی سخن

دریغ آن روزگار شادمانی دریغ آن در تنم زندگانی کجا رفت آنکه طبعم شادمان بود امیدم حاصل و بختم جوان بود