عبید زاکانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۹۰

دلا باز آشفته کاری مکن چو دیوانگان بیقراری مکن گرت نیست دردی، غنیمت شمار ورت هست فریاد و زاری مکن چو کارت ز عشقست و بارت ز عشق شکایت ز بی‌کار و باری مکن نگارا نگارا جدائی ز ما خدا را اگر دوست داری مکن اگر چشم سرمست اودیده‌ای دگر دعوی هوشیاری مکن ز جور و جفا هرچه ممکن بود بکن ترک پیمان و یاری مکن عبید ار سر عشق داری بیا در این راه جز جانسپاری مکن