عبدالباقی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عبدالباقی . [ ع َ دُل ْ ] (اِخ ) سرور نعیم . نویسنده ٔ مصری است که پس از پایان تحصیلات خود در الازهر قاهره متصدی روزنامه ٔ الافکار گردید و به اتهام تحریک علیه دولت بریتانیا به زندان افتاد و همانجا به مرض سل دچار و به سال ١٣٤٧ هَ . ق . درگذشت . از تألیفات اوست : الاسلام ماضیه و حاضره . تنزیه القرآن الشریف عن التغییر و التحریف . (از الاعلام زرکلی ).
عبدالباقی . [ ع َ دُل ْ ] (اِخ ) ابن عبدالرحمان بن علی الخزرجی مشهور به امام الاشرفیه، وی مقدسی الاصل بود و منشاء و وفات او مصر بود. او را تصانیفی است از جمله روضة الاَّداب در چهار مجلد. الرمز فی شرح الکنز. او به سال ١٠٧٨ هَ . ق . به مصر درگذشت . (از الاعلام زرکلی ).
عبدالباقی . [ ع َ دُل ْ ] (اِخ ) مواهبی بن ابوالمواهب بن عبدالباقی الباقی الحنبلی الدمشقی . از فضلاء بود و از تألیفات اوست : نظم الشافیه در صرف و شرح آن، ارجوزه ای در عروض . وی به سال ١٠٧٩ به دمشق متولد و در ١١١٩ هَ . ق . درگذشت . (از الاعلام زرکلی ).