عبث
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عبث . [ ع َ ب َ ](ع ص، اِ) هزل . (اقرب الموارد). هرز. (منتهی الارب ). ◄ (مص ) کاری کردن که فایده آن معلوم نباشد یا فاعل آن را غرض درستی نبود. (اقرب الموارد). ♦ عبث گفتن ؛ بی معنی و لاطائل حرف زدن . (ناظم الاطباء).