عالی نسب
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(نَ سَ) [ ازع. ] (ص مر.) والاتبار، عالی نژاد.<br>
فرهنگ فارسی معین
(نَ سَ) [ ازع. ] (ص مر.) والاتبار، عالی نژاد.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عالی نسب . [ ن َ س َ ] (ص مرکب ) آنکه او را نسب عالی باشد. عالی تبار : نظر همت این پادشاه عالی نسب متعالی حسب . (سندبادنامه ص ٢٤٤). اصل گهر از خلیفه داریم عالی نسبیم اگر یتیمیم . خاقانی .
واژگان فارسی سره واژهدان
والانژاد، والاتبار
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی