عالی مقام
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عالی مقام . [ م َ ] (ص مرکب ) عالیجاه . بلندمرتبت . آنکه مقام رفیع و بالا دارد : در سلک سایر خدام عالی مقام تنظیم گردید. (حبیب السیر ج ٣ ص ٣٥٢). راز درون پرده ز رندان مست پرس کاین حال نیست زاهد عالی مقام را. حافظ.
واژگان فارسی سره واژهدان
بلند پایه، ارجمند
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی