عادی

[ ع. ] (اِفا.)<BR>۱- متجاوز، ستمگر.<BR>۲- دشمن. ج. عدات.<br>

[ ع. ] (اِفا.) ۱- متجاوز، ستمگر. ۲- دشمن. ج. عدات.

[ ع. ] (ص نسب.) ۱- منسوب به عادت ؛ آن چه که به آن عادت کرده باشند. ۲- در فارسی به معنای معمولی، پیش پا افتاده.

عادی . (ع ص ) دیرینه . (منتهی الارب ) (مهذب الاسماء) (اقرب الموارد). ◄ (اِ) شیر بیشه . ◄ عادیا اللوح ؛ هر دو طرف کرانه ٔ آن . ◄ دزد. ◄ (ص ) ستمکار. ◄ دشمن . (منتهی الارب ).

عادی . [ دی ی ] (ع ص نسبی ) نسبت است به عادت . هر چیزی که عادت شود. بحالت الحاق یاء نسبت تاء مصدر از آن افتاده است . (از غیاث اللغات ).

عادی . (ص نسبی ) نسبت است به عاد. رجوع به عاد و عادبن عوص شود.

رایج، متداول، معمولی، معمول پیش‌پاافتاده، مبتذل تجاوزگر، متجاوز، متعدی خصم، دشمن، عدو (متضاد: غیرعادی)

واقعی، نمونه، نوعی، معمولی، طبیعی، منطبق‌شده، منطبق روزمره، متعارف، عامیانه، متوسط پیش‌پاافتاده، قابل‌اغماض، بی‌اهمیت عوامانه، عامی، میانحال، متوسط‌الحال پست، مبتذل همه‌جایی، همیشگی

همیشگی، ساده، خوگرفته، پیش پاافتاده، پیش پاافتاده، بهنجار