ظهیر فاریابی | قطعات | شماره ۱۰۵

ایا شهی که گرفته ست زیر شهپر حفظ همای دولتت از اوج ماه تا ماهی برید صیت تو در قطع ساحت عالم قبول می‌نکند و هم را به همراهی رود زسهم تو سوی عدو خدنگ چنانک ز جان خسته دلان ناله سحرگاهی چو آدمی و پری جمله یک زبان شده‌اند که در زمانه طغانشاه را سزد شاهی من از جناب تو جای دگر روم به چه عذر؟ مباد کس که ازین حال یابد آگاهی کیم قبول کند یا که بشنود سخنم چو داد من ندهد دولت ظغانشاهی وگر ضرورتم از شهر می‌بباید رفت چنانک نه حشری باشم و نه درگاهی بجز مثال مرا مرکبی دگر باید که برنشینم و سهل است این اگر خواهی