ظهیر فاریابی | رباعیات | شماره ۱۰

چشمی دارم همیشه بر صورت دوست با دیده مرا خوش است چون دوست دروست از دیده و دوست فرق کردن نه نکوست یا اوست به جای دیده یا دیده خود اوست