طهر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
طهر. [ طَ ] (ع مص ) دور کردن چیزی را. (منتهی الارب ) (آنندراج ). یقال : طهره طهراً. (منتهی الارب ).
طهر. [ طَ هَِ ] (ع ص ) پاک . (منتهی الارب ) (آنندراج ). پاکیزه . طاهر. ج، طَهِرون .
طهر. [ طُ ] (ع مص ) پاک گردیدن . ◄ منقطع شدن حیض زن . ◄ غسل آوردن به انقطاع خون و جز آن . ◄ (اِمص ) پاکی از حیض و جز آن . ج، اطهار.(منتهی الارب ) (آنندراج ). قرء. خلاف طمث : آب بهر عام اصل و فرع را ازبرای طهر و بهر کرع را. (مثنوی ). پاک کو از حوض مهجور اوفتاد او ز طهر خویش هم دور اوفتاد. (مثنوی ). ◄ (اِمص ) بی نمازی . حیض . ◄ پاکی (از اضداد است ).