طنفسة

(~.) [ ع. طنفسة ] (مص ل.) زشت - خوی گ ردیدن پس از نیک خویی.<br>

(طَ فَ س ِ یا سَ) [ ع. طنفسه ] (اِ.) ۱- بوریا مانندی از شاخه خرما، زیلو، فرش. ۲- نهالی، تشک. ۳- جامه. ج. طنافس.

(~.) [ ع. طنفسه ] (مص ل.) زشت - خوی گ ردیدن پس از نیک خویی.

طنفسة. [ طَ ف َ س َ / طِ ف َ س َ / طُ ف َ س َ / طَ ف ِ س َ ](معرب، اِ) گستردنی . (منتهی الارب ): زیلو، فرش پیشگاه ؛ طنفسه ای بود که پیش خانه بازافکنند از فرش . (لغت نامه ٔ اسدی ). بوریامانندی از شاخ خرما بر پهن یک گز. ج، طنافس . (منتهی الارب ). از فارسی تبسه، حصیری از سعف که عرض آن ذراعی است . مصلای مانند حصیر که از برگ خرما بافند. (منتخب اللغات ). نهالی . (دهار). نهالی از ابریشم . (مهذب الاسماء). توشک . بساط. (تفلیسی ). ◄ جامه . (منتهی الارب ) : و از وی [ از ناحیت روم ] جامه ٔ دیباو سندس و میسانی و طنفسه و جورب و شلواربندهای با قیمت بسیار خیزد. (حدود العالم ). طنفسه، روی جامه از ابریشم . (مهذب الاسماء).

طنفسة. [ طَ ف َ س َ ] (ع مص ) زشت خوی گردیدن بعدِ نیکخوئی . ◄ پوشیدن جامه های بسیار. (منتهی الارب ).