طنبک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
طنبک . [ طُم ْ ب َ ] (معرب، اِ) دهلی باشد دم دراز که آن را از چوب و گاهی از سفال نیز سازند و بازیگران و سرآوازه خوانان در زیر بغل گرفته نوازند و خوانند. (برهان ). نوعی از دهل کوچک، معرب تنبک . (غیاث ) (آنندراج ). رجوع به تنبک شود.