طلیل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
طلیل . [ ] (اِخ ) منزلی در راه کرک که دارای گیاه دفلی فراوان بوده است . رجوع به عیون الانباء ج ١ ص ١٣ شود.
طلیل . [ طَ] (ع ص، اِ) خون رایگان رفته . ◄ شیرین . ◄ بوریا، یا از برگ درخت بوی جهودان یا ازشاخ نخل یا از پوست آن بافته . ج، اَطِلّة، طِلّة، طُلُل . (منتهی الارب ). حصیر. (مهذب الاسماء). حصیری که از برگ خرما و جز آن بافته باشند. (منتخب اللغات ).