طلوب

طلوب . [ طَ ] (ع ص ) طالب .بسیار خواهنده . ج، طُلب . (منتهی الارب ) : اینچنین پیچیده مطلوب و طلوب اندر این لعبند مغلوب و غلوب . مولوی .

طلوب . [ طَ ] (اِخ ) چاهیست نزدیک سمیراء در راه حاج، آبی پاکیزه و نزدیک بسطح زمین دارد. (معجم البلدان ).