ططوس
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ططوس . [ طِ ] (اِخ ) پسر اسفیانوس ملک روم، تقریباً چهل سال پس از ارتفاع عیسی بن مریم، بیت المقدس (اورشلیم ) را گرفت، و سنگی بر سنگی باقی نگذاشت . (ایران باستان ج ٣ ص ٢٥٤٧ و ٢٥٤٨). و نیز رجوع به مجمل التواریخ والقصص ص ٤٣٧ شود. تیتوس امپراتور روم از سال ٧٩ تا ٨١ م . رجوع به تیتوس شود.