طشتگر

طشتگر. [ طَ گ َ ] (ص مرکب ) شخصی را گویند که طشت میسازد. (برهان ) (آنندراج ): طَسّاس ؛ طشتگر. (منتهی الارب ). ◄ (اِخ ) نام سازنده و مطربی هم بوده است . (برهان ) (آنندراج ). سازنواز که در سابق بوده . (غیاث اللغات ). نام مطربی . خاقانی گوید : آن راه که طشتگر نوا کرد آن قول که کاسه گر ادا کرد. (از مجمعالفرس ). و رجوع به فرهنگ شعوری ج ٢ ص ١٦٣ شود.