طساس
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
طساس . [ طِ ] (ع اِ) ج ِ طَس ّ و طَسّة و طِسّة و طَسْت .
طساس . [ طَس ْ سا ] (ع ص ) تشتگر. (منتهی الارب ) (آنندراج ). سازنده ٔ تشت . رجوع به طس شود.
طساس . [ طَس ْ سا ] (اِخ ) نسبتی است که به ابوالفضل بن زیاد البغدادی داده اند از آن جهت که تشتگر بود و معروف گردید به طساس بغدادی . (سمعانی ).