طروب
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
طروب . [ طُ ] (ع اِ) ج ِ طَرَب . شادیها. (غیاث اللغات ) (آنندراج ).
طروب . [ طَ ] (ع ص ) مرد بسیارطرب . (منتهی الارب ). شادمان . (غیاث اللغات ) (آنندراج ). آنکه پیوسته شاد بُوَد : گندم و جو را و باقی حُبوب تو توانی خورد نی من ای طَروب . مولوی .