طرف

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا

(طَ رَ) [ ع. ] (اِ.) ۱- جانب، کرانه. ۲- سوی، جهت. ۳- (عا.) نزدیک به زمان خاصی یا حوالی آن. ۴- فرد شناخته شده و غایبی میان دو یا چند نفر، یارو. ۵- پاره، جزء. ۶- ناحیه، منطقه.

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

جانب، جهت، حاشیه، سمت، سو، صوب، عرض، قبل، کران، کرانه، کنار، ناحیه حریف، معارض فلانی