طرازنده
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
طرازنده . [ طِ / طَ زَ دَ / دِ ] (نف ) آرایش دهنده . پیرایش کننده . (برهان ) (آنندراج ) : پرستار صف زد دوصد ماهروی طراز بتان طرازنده موی . اسدی . ◄ نظم دهنده . ناظم : تا طرازنده ٔ مدیح تو دقیقی درگذشت ز آفرین تو دل آگنده چنان کز دانه نار. فرخی . مِه از پیل گردیست سالارشان طرازنده ٔ رزم و پیکارشان . اسدی . بدی صدهزاران سران سترگ طرازنده گردش سپاهی بزرگ . اسدی (گرشاسب نامه ص ٢٥٢).