طحمة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
طحمة. [ طَ م َ ] (ع اِ) طحمةالوادی ؛ بهترین جای از وادی و معظم آن . ◄ طحمةالسیل و طحمةاللیل کذلک ویُثلّث فی الکل . ◄ گروه مردم . ◄ طحمةالفتنة؛ دوادوش مردمان در وقت فتنه . ◄ طحمة ابلیس ؛ افساد اوست . ◄ گیاهی است . ◄ نوعی از گیاه شور. (منتهی الارب ).
طحمة. [ طُ ح َ م َ ] (ع ص ) سخت کارزارکننده . ◄ (اِ) شتران بسیار. (منتهی الارب ) (آنندراج ).