طایع
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(یِ) [ ع. طائع ] (اِفا.)<BR>۱- فرمانبردار، طبع، مطیع.<BR>۲- خواهان، راغب. ج. طایعین.<br>
فرهنگ فارسی معین
(یِ) [ ع. طائع ] (اِفا.) ۱- فرمانبردار، طبع، مطیع. ۲- خواهان، راغب. ج. طایعین.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
طایع. [ ی ِ ] (ع ص ) رجوع به طائع شود.