طار
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(اِ.) داریه زنگی.<br>
فرهنگ فارسی معین
(اِ.) داریه زنگی.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
طار. (اِ) داریه زنگی . (دورویه ٔ زنگوله دار) .
طار. (اِخ ) کوهی است در بطن السلمی از سرزمین یمامه . (معجم البلدان ).
طار. [ طارر ] (ع ص ) غُلام طارّ؛ کودک نوخط. (منتهی الارب ). مرد سبلت دمیده . (مهذب الاسماء).