ضفف

ضفف . [ ض َ ف َ ] (ع، اِمص، اِ) بسیاری عیال . (منتهی الارب ) (مهذب الاسماء). ◄ تناول طعام با مردم . ◄ بسیاری دست بر طعام، و منه الحدیث : اَحَب ﱡ الطعام ما یکون علی ضفف . و فی الحدیث ما شبع رسول اﷲ صلی اﷲ علیه و سلم من خبز و لحم الاّ علی ضفف ؛ ای علی کثرة الایدی علی الطعام او علی الضیق و الشدة. ◄ تنگی . ◄ سختی حال . (منتهی الارب ). سختی . (مهذب الاسماء). ◄ بسیاری خورندگان با قلت طعام . ◄ حاجت . (منتهی الارب ). ◄ شتاب . (مهذب الاسماء). سرعت در کاری . گویند:لقیته علی ضفف ؛ ای عجلة. ◄ ضعف و سستی . ◄ کم از پری پیمانه . کم از هر پُر که باشد. ◄ انبوهی مردم بر آب . (منتهی الارب ).