ضفز
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ضفز. [ ض َ ف َ ] (ع اِ) کبیده ٔ جو برای علف شتر. (منتهی الارب ).
ضفز. [ ض َ ف َ ] (ع مص ) کبیده کردن جو. (منتهی الارب ).
ضفز. [ ض َ ] (ع مص ) فروبردن شتر لقمه را. ◄ بکراهت فروبردن شتر لقمه را. ◄ راندن . (منتهی الارب ). ◄ وطی کردن (منتهی الارب ). جماع . (تاج المصادر). ◄ دویدن . ◄ جهیدن . برجستن . ◄ زدن به دست یا به پا. ◄ درآوردن لگام را در دهن اسب . (منتهی الارب ).