ضفة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ضفة. [ ض َف ْ ف َ ] (ع مص ) یک بار انبوهی کردن بر آب . ◄ ضفةُ الماء؛ یک بار ریختن آب . ◄ (اِ) ضفةُ القوم ؛ جماعت قوم . (منتهی الارب ).گروه مردم . (مهذب الاسماء). ◄ ضفةُ الشخب ؛ آنکه شیرش بسیار به یک کشیدن آید. (منتهی الارب ). ♦ ضفتا الوادی و الحیزوم (مثنی ) ؛ دو طرف رودبار و سینه . (منتهی الارب ). ♦ ضَفّةُ البئر (بکسر اول بیشتر آید) ؛ کرانه ٔ چاه . (منتهی الارب ). ♦ ضفّةُ البحر ؛ کنار دریا. ضفیر البحر. ♦ ضفّةُ النّهر (بکسر اول نیز آید) ؛ کرانه ٔ جوی . (منتهی الارب ). کناره ٔ جوی . (منتخب اللغات ) (مهذب الاسماء). لب جوی . (دهار).
ضفة. [ ض ِف ْ ف َ ] (ع اِ) کرانه ٔ جوی (بفتح اول نیز آمده ). کرانه ٔ چاه (بفتح اول نیز آمده ). کناره ٔ رودبار. (منتهی الارب ).