ضفاط
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ضفاط. [ ض َف ْ فا ] (ع ص ) شتربان . شتردار. ساربان . آنکه شتر را به کرایه دهد. ◄ برنده ٔ متاع از جائی بجائی .(منتهی الارب ). مُکاری . بازرگان . (مهذب الاسماء). ◄ ریخ زننده . ◄ فربه فروهشته گوشت و گران بدن که با قوم همراهی نتواند. (منتهی الارب ).
ضفاط. [ ض ُف ْ فا ] (ع ص ) مردم فرومایه . (منتهی الارب ).