ضفادعی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ضفادعی . [ ض َ دِ ] (ص نسبی ) منسوب است به محله ٔ درب الضفادع بغداد. و منها ابوبکر محمدبن موسی بن سهل العطاء الضفادعی البربهاری . کان ثقةً صدوقاً. سمع الحسن بن عرفة و اسحاق بن البهلول الانباری . روی عنه ابوالحسن الدارقطنی و ابوالحسن الجراحی القاضی و غیرهما قال ابوالحسین عبدالباقی بن قانع الحافظ ابوبکر بربهاری و مات فی ذی القعدة سنة ٣١٩ (هَ . ق .) قال و کان ینزل فی درب الضفادع . (از سمعانی ورق ٣٦٢).