ضحی

(ضُ حا) [ ع. ] (اِ.) چاشتگاه، هنگام برآمدن آفتاب.<br>

(ضُ حا) [ ع. ] (اِ.) چاشتگاه، هنگام برآمدن آفتاب.

ضحی . [ ض ُ حا ] (اِخ ) سوره ٔ نودوسومین از قرآن، مکّیه، و آن یازده آیت است، پس از «لیل » و پیش از «اء لم نشرح ».

ضحی . [ ض َ حی ی ] (اِخ ) موضعی است به یمن . (منتهی الارب ).

ضحی . [ ض ُ حی ی ] (ع مص ) ضَحو. ضُحُوّ. ضَحی ّ. رسیدن آفتاب کسی را. ◄ بیرون آمدن در آفتاب . (منتهی الارب ). به آفتاب شدن . (زوزنی ). به آفتاب آمدن .

نام زنانه