ضحو

ضحو. [ ض َح ْوْ ] (ع اِ) نیم چاشت . (منتهی الارب ). چاشتگاه . هنگام چاشت . (منتخب اللغات ).

ضحو. [ ض َح ْوْ ] (ع مص ) ضُحوّ. ضُحی ّ. بیرون آمدن در آفتاب . و منه الحدیث : رای محرماً قد استظل فقال اضح ؛ یعنی بیرون شو در آفتاب . ◄ آشکار گردیدن راه . ◄ مردن : ضحا ظل فلان ؛ بمرد. ◄ نماز چاشت کردن : ضحا الضحی ؛ نماز چاشت بکرد. ◄ رسیدن آفتاب کسی را. (منتهی الارب ). ◄ طعام چاشتگاه خوردن . (غیاث ) (آنندراج ).