ضبنة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ضبنة. [ ض َ / ض ِ / ض ُ ن َ ] (ع ص، اِ) ضَبِنة. رجوع به ضبنة شود. (منتهی الارب ).
ضبنة. [ ض َ ب ِ ن َ ] (ع اِ) عیال مرد و پیرو او. ◄ (ص ) آنکه در وی کفایتی و فایده ای نبود از رفیقان و پیروان . ضبنة (مثلثة) مانند آن است . (منتهی الارب ).