ضبعی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ضبعی . [ ض َ ] (اِخ ) ابوشداد. تابعی است .
ضبعی . [ ض َ ] (اِخ ) ابوشمر. تابعی است .
ضبعی . [ ض َ ب َ عی ی ] (ص نسبی ) هذه النسبة الی ضبیعةبن قیس بن ثعلبةبن عکایةبن صعب بن علی بن بکربن وایل بن قاسطبن خب بن اقصی بن طی بن جدیلةبن اسدبن ربیعةبن نزاربن سعدبن عدنان . نزل اکثرهم البصرة و کانت بها محلة ینسب الیهم یقال لهم بنوضبیعة... (سمعانی ورق ٣٦٠).